Czy możliwe jest stworzenie sztywnych łączników zaczynających od koła (lub cylindra) i zbiegających się w kierunku punktu?
Mój problem jest następujący: mam kompensator, który łączy 2 elementy kanału za pomocą kołnierzy.
Widziałem, że w symulacji złącza sprężynowe wskazujące sztywność kompensatora działają tylko na punkty/wierzchołki. Dlatego chciałbym sztywno połączyć kontury kołnierzy z ich centrum. I połącz oba ośrodki sprężyną.
Naprawdę ciekawe pytanie. Pomoc w symulacji pokazuje rzeczy o sprężynach między ścianami, ale nic między punktami/wierzchołkami. Wybór obu stron nie pasuje do Ciebie, bo nie masz sztywności skrętnej/zgiętej?
Cześć, Jeśli dobrze rozumiem, nie masz DS Simulation do przeprowadzania testów i chciałbyś wiedzieć, czy jest w stanie rozwiązać twój problem. Jeśli tak jest, dlaczego nie powierzyć tej usługi biuru projektowemu? Na pewno będzie tańsze
Pomoc Solidworks Simulation wskazuje, że złącza sprężynowe mogą działać:
pomiędzy dwoma równoległymi płaskimi ścianami, lub
pomiędzy dwoma współosiowymi ścianami cylindrycznymi, lub
pomiędzy dwoma szczytami.
Sądząc po przedstawionym przez ciebie obrazie, pierwsza z tych opcji wydaje się pasować. Jaki jest sens przechodzenia przez wirtualne sztywne elementy i sprężynę łączącą ich środki?
Problem polega na tym, że wybierając opcję ścian/ściany, tracisz możliwość wskazania sztywności sprężyny zginającej (dane znane mojemu kompensatorowi).
Sztywność sprężynowego złącza między ścianami występuje naturalnie, ze względu na rozkład sił na powierzchniach powierzchni. Działanie złącza jest podzielone na zestaw elementarnych sprężyn przypisanych do każdej fasety siatki.
Przemieszczenie prostopadłe do ścian generuje siłę F prostopadłą do tych samych ścian. I odwrotnie. obrót wokół kierunku promieniowego generuje moment promieniowy Mf (zgięcie). W tym przypadku sztywność zginająca zależy od sztywności osiowej oraz wymiarów powierzchni łożyskowych. Zazwyczaj takie zachowanie miecha jest typowe. Czy możesz powiedzieć więcej o swoim " kompensatorze ": typ, wymiary, sztywność osiowa i promieniowa...
Problem polega na tym, że nie da się uzyskać sztywności skrętnej, jeśli masz plan/płaszczyznę, a według symulacji pomoc musi ułożyć jedną dużą sprężynę między dwoma ścianami (i to niewiele małych). Więc z modelowaniem plan/plane (które mógł wykorzystać ze swoim modelem). Próbowałem wczoraj sprawdzić i wydaje się niemożliwe stworzenie punktu centralnego do twarzy podczas symulacji. Byłoby to trochę jak odległy opłata, ale do podróży.
Warto złożyć wniosek o poprawę, ponieważ obecnie T sprężyna między dwoma punktami musi być całkowicie bezużyteczna (chyba że masz model belki), ponieważ w modelach 3D jest dość mało wierzchołków i sprężyna nigdy się do niej nie przyczepia (najczęściej zahacza o cylinder → niemożliwy do przedstawienia, bo wymagałoby wirtualnego punktu centralnego połączonego z modelem 3D).
Istnieją dwa sposoby na udzielenie odpowiedzi na ten problem: -1- Opierając się na zasadzie " sztywnego złącza", które miało być: wygenerowanie ciała " szprychowego ", połączenie płaskiej powierzchni kołnierza górnego elementu z jego centrum, ciało niezespolone oraz stworzenie w jego centralnej części detalu kształtu umieszczającego wierzchołek w centrum. Zrób to samo z powierzchnią kołnierza dolnego elementu. W symulacji określmy te dwa promieniowane elementy jako sztywne, a więc niedeformowalne (kliknij prawym przyciskiem myszy na ciało > Usztywnienie). Sprężynowe złącze można następnie utworzyć pomiędzy dwoma wierzchołkami tych promieniujących elementów.
Wada: kołnierze górnych i dolnych elementów są lokalnie usztywniane przez te nieodkształcalne promienie, a obszary w pobliżu ich końców pozostają współpłaszczyznowe. Może to być bez poważnych wad, jeśli kołnierze mają znaczną sztywność.
-2- Stwórz komponent " kompensatora " w postaci ciała objętościowego i traktuj go jako taki w symulacji.
Na poziomie obliczeń dyskretyzacja kompensatora przez zastąpienie go 10 (lub więcej) sprężyn płaskich/płaskich łączących części obu kołnierzy nie powinna być zbyt skomplikowana: sprężyny mogą się różnie wydłużać i trzeba polegać na sztywności zgiętej (choć nie jestem pewien, czy to dużo daje w skrętach). Powiedziałbym, że pod względem modelowania jest to prawdopodobnie mniej złe niż sztywne ciało gwiazdy @m_blt Modelowanie kompensatora jest prawdopodobnie najlepsze, ale da to nieporęczny model (falowania mają dość małe promienie z cienką blachą → problematyczną siatką). Modelowanie kompensatora jako elementu powłoki z pewnością miałoby sens w tym przypadku (większa szansa na przepuszczenie siatki, co skutkowałoby zmniejszeniem liczby globalnych węzłów).
Zgadzam się, że korpus gwiazdy nie jest zbyt satysfakcjonującym rozwiązaniem, o ile usztywnia kołnierze przewodów... Ale to właśnie tego typu element @Emmanuel_soulier szukał w swojej pierwszej wiadomości. Jeśli nie, to co innego George by powiedział? Stąd pomysł symulacji samego kompensatora.
Dokładnie to robi złącze, gdy wychodzi między równoległymi płaszczyznami, ciągle (lub niemal, w granicach siatki). Fragment pomocy z symulacji SW: Całkowita opcja ===> Całkowita sztywność jest równomiernie rozkładana na wybranych powierzchniach powłoki lub krawędziach.
Na poniższej ilustracji zamontowałem złącze sprężynowe z jedynie sztywnością osiową pomiędzy dwoma równoległymi ścianami, jedną na kompensatorze, drugą na sztywnym elemencie umieszczonym na górze, na który nałożono nachylenie około 1 stopnia. Gdyby ciąg sprężyny był czysto osiowy, miechy nie miałyby takiego kształtu: " skompresowany " po lewej stronie, " rozciągnięty " po prawej. Potwierdza to, że sprężyna rzeczywiście wywiera moment zginający na kompensator.
Sztywność skrętna: W przypadku kompensatora typu miechowego sztywność skrętna musi być znaczna. Jeśli trzeba kompensować defekty skrętne, wybór innego typu miecha wydaje mi się niezbędny.
Ciężar symulacji kompensatora : geometria kompensatora/miecha jest z pewnością trudna, ale statyczna symulacja zajmuje tylko około minuty przy stosunkowo cienkiej siatce. Nic niedopuszczalnego. Zwłaszcza że celem jest potwierdzenie " złącza sprężynowego " jako satysfakcjonującego modelu kompensatora. Na całej strukturze sieci kanałów kompensator " geometryczny " nie pojawi się, zastąpiony przez złącze sprężynowe.
Miałem na uwadze, że tego typu elementy są znacznie uproszczone (na przykład tylko jeden element połączony z dwoma płaszczyznami uważanymi za sztywne). Jeśli nie, musi być użyteczny.
Czy twój kompensator modeluje objętość lub powierzchnię? 1 minuta rzeczywiście wydaje się dość szybka.
Model w całości " zbudowany ręcznie ", na podstawie zdjęć zdobytych z internetu. Wszystko objętościowo, dla geometrii (średnica miechu 400 mm, grubość 1 mm) oraz do symulacji.
Dziękuję za wszystkie odpowiedzi, które bardzo pomagają mi się nad tym zastanowić! Po rozmowie z Visiativ zdecydowaliśmy się na rozwiązanie stworzenia sztywnej " fikcyjnej " powierzchni przy kołnierzach, która połączy sprężynę ze środkiem powierzchni i w ten sposób uwzględni sztywność skrętną naszej sprężarki.
Jeśli czas pozwoli, wykonamy exo, aby porównać wyniki z modelowaniem bez tej płyty i przechodząc przez przednie sprężyny według m_blt.
na podstawie zdjęć zdobytych z internetu.